Tak samo było też i dwudziestego ósmego dnia tegoż miesiąca. Już od samego rana codzienną ciszę przerywały głośne grzmoty i błyski zygzakowatych piorunów, które przedzielały niebo na coraz to drobniejsze części. Porywy wiatru kołysały drzewami z taką łatwością jakby były to tylko ich pojedyncze gałązki.
Wielka Sala. Śniadanie. Setki uczniów w tym samym miejscu spożywało pierwszy posiłek, a śmiechom i zgrywom nie było końca. Nikt nie spodziewał się, że właśnie wtedy cały kraj pogrążony jest w żałobie, a najróżniejsi czarodzieje w panice krążą po całej Wielkiej Brytanii. Ministerstwo w popłochu. Redakcje prasowe naprędce dopisujące artykuły do, już kompletnych, wydań. Nikt nie zdawał sobie z tego sprawy. Do czasu.
Brązowa sowa przeleciała przez pomieszczenie i z godnością wylądowała przed swoją adresatką. Zahukała wdzięcznie, poczęstowawszy się sowim przysmakiem zaserwowanym jej przed rudowłosą Lily Evans i, zgarnąwszy odpowiednią zapłatę, odleciała. Chwilę później, kilkadziesiąt ptaków podążyło śladem swojej poprzedniczki.
- Ciekawe, co dzisiaj opublikowali… Mam nadzieję, że darowali sobie wreszcie tą okropną rubrykę o pasjonatach gumochłonów – powiedziała z uśmiechem Lily, wyciągając przed sobą gazetę i naprędce przeglądając pierwszą stronę. Zaraz, jednak uśmiech znikł z jej twarzy i stopniowo zaczął przeradzać się w przerażenie. Pod koniec czytanego artykułu już nawet nie próbowała ukryć, w jakim jest szoku. Bez słowa podała Proroka swojej przyjaciółce – Margaret Connor.
- Co się stało? – zapytała ta, przyjrzawszy się uważnie Lily. Uniosła jedną brew i zabrała się do czytania.
PANIKA WŚRÓD MUGOLI – MIASTECZKO CASTLE COMBE DOSZCZĘTNIE ZNISZCZONE
Castle Combe jest z pozoru niczym niewyróżniającą się wioską położoną na południu Anglii. Wszystko wskazuje, jednak na to, że już niedługo może stać się ono jedną z największych atrakcji turystycznych mugolskiego świata. A wszystko to przez „tajemniczy huragan, który objął je w niespełna pół godziny i niemal całkowicie zrównał z ziemią”.
Właśnie te słowa przekazywano w mugolskich wiadomościach od samego rana. Wersja ta, choć nieprawdziwa, stanowi doskonałe wyjaśnienie dla tajemniczych wydarzeń rozegranych tam ubiegłej nocy.
Grupa Śmierciożerców pojawiła się, według naocznych świadków, koło pierwszej w nocy. Ich celem był położony na obrzeżach miasteczka dom, należący do niejakiej Alberty Taboure.
„To zwykła dziwaczka.” Powiedział właściciel pobliskiego sklepu na pytanie zadane przez jednego z naszych dziennikarzy. „Nigdy jej nie widujemy…”
„Kiedy się tu przeprowadziła, zaprosiłyśmy jena spotkanie naszego koła…” Dodała jedna z sąsiadek. „Nie przyszła! Daje pan wiarę?!”
Wszystko wskazuje na to, że zwolennicy Sami-Wiecie-Kogo chcieli uzyskać od panny Taboure jakąś ważną informację. Według naszych źródeł, pracuje ona jako jedna z Niewymownych z Departamentu Tajemnic, prowadząc niebezpieczne eksperymenty w tamtejszych komnatach.
„Słyszeliśmy krzyki!” Powiedziała jakaś roztrzęsiona kobieta z dzieciakiem na rękach. „Chyba się broniła… Wokół jej domu wirowały różne dziwne błyski. Nie wiedzieliśmy, co się dzieje…”
To właśnie te „dziwne błyski” doszczętnie zniszczyły Castle Combe. Jedno z wymierzonych w czarownicę zaklęć trafiło w rusztowanie mające w sobie dużą dawkę wynalezionej przez mugoli energii – elektryczności.
Siła ta, z ogromną mocą, skierowała się ku domom mieszkalnym, wyrywając z korzeniami drzewa i zrywając dachy z budynków…
Nielicznym mieszkańcom wioski cudem udało się uniknąć całkowitego zmiażdżenia. Większość mugoli nie miała, jednak tego szczęścia. Ofiarom padło ponad 60% ludności, a część z ocalonych do końca życia będzie musiało borykać się z inwalidztwem.
W całym tym zamieszaniu nikt nie zwrócił uwagi na tajemniczą sąsiadkę, której dom zachował się niemal w całości. Po kobiecie nie zostało, jednak żadnego śladu. Prawdopodobnie została uprowadzona przez grupkę Śmierciożerców. Nie ma na to, jednak całkowitych dowodów. Los Niewymownej nadal pozostaje dla wszystkich tajemnicą…
„Musimy ją znaleźć…” Usłyszeliśmy podczas wywiadu z jednym z aurorów. „Alberta bardzo aktywnie uczestniczyła w działaniach Ministerstwa.” Zapytawszy, co ma na myśli mężczyzna, usłyszeliśmy: „Zna nasze plany od podszewki…”
Na razie Ministerstwo ma, jednak inne zadania. Wymazanie pamięci ponad stu pięćdziesięciu mugolom może zająć im trochę czasu….(więcej na str. 8)
- Na Merlina… - Margaret rzuciła przyjaciółce porozumiewawcze spojrzenie. – Kto by się tego spodziewał?
Lily, wciąż nieco spięta, pokiwała sztywno głową, kompletnie nie zwracając uwagi na ciągły harmider i radosne okrzyki w Wielkiej Sali. Najwyraźniej nikt nie zdawał sobie sprawy z tego, co się stało. Rzuciła szybkie spojrzenie na stół nauczycielski.
- Patrz – powiedziała głośnym szeptem. – Oni już chyba przeczytali…
Margaret powiodła spojrzeniem poprzez cały stół prezydialny, uważnie przyglądając się zachowaniu kolejnych nauczycieli. Profesor McGonagall prowadziła ożywioną rozmowę z profesorem Dumbledorem. Oboje wydawali się wyjątkowo poważni. Maleńki Filluis Flitwick wciąż czytał pierwszą stronę Proroka Codziennego, a minę miał, co najmniej niewesołą. Horacy Slughorn, za to, zamarł nad kubkiem pitnego miodu z jednego z okolicznych barów. Nie odzywał się do nikogo, a wzrok miał utkwiony w martwym punkcie.
- Pewnie miał ją w swojej kolekcji… - powiedziała Margaret, a Lily w duchu przyznała jej rację. „Jeśli była młoda...”
Pewna niewysoka blondynka usiadła koło nich z uśmiechem na twarzy i napełniła sobie talerz świeżo przygotowaną jajecznicą. Nie zwróciła uwagi na ponury nastrój koleżanek i wyjątkowo niespotykaną atmosferę przy stole nauczycielskim. Miała dzisiaj wyjątkowo dobry humor i za nic nie zamierzała go sobie psuć. Czuła, że czeka ją wyjątkowo przyjemny dzień. Nawet nie wiedziała, w jakim była błędzie…
- Piękny poranek, nie sądzicie? – zaszczebiotała wesoło. – Co prawda trochę pada, ale…
Margaret przerwała jej wpół słowa.
- Śmierciożercy porwali jakąś Niewymowną.Zresztą… czytaj – rzuciła w jej kierunku dany artykuł, a Alicja złapała go w przelocie. Zabrała się do lektury.
„To nie może być prawda…”
Szok malujący się na twarzy przyjaciółek, nauczycieli był niczym w porównaniu z wyrazem, jaki zagościł na twarzy Alicji Thomas-Smith. Czuła się jakby, zupełnie niespodziewanie, ktoś postanowił zabawić się jej kosztem i… rozdrobnić ją na miliony, sprzecznych części. Nie wiedziała, co się wydarzy, jednak wiedziała jedno.
- To jeszcze nie koniec… To dopiero początek…
Tylko ona to dosłyszała.
